dissabte, d’abril 05, 2008

A la mierda


Acabo de meter mi pasado en cuatro bolsas de plástico. De las XL. Aunque no sé si en este caso el tamaño importa para definir lo que he sido hasta ahora. Sobre todo porque no sé si lo que pasa es que he tenido un gran pasado o si más bien lo que tengo son ganas de echarlo todo por la ventana y recomenzar. Creo que más bien es esto último. Porque conocí bien a Diógenes. Llevo toda una vida almacenando los recuerdos visibles de mi pasado. El perfecto y el pluscuamperfecto. La cuchara de madera con la que me declaré un mes de octubre de hace mil años. El pin que nos pusimos en la solapa para sellar nuestra amistad un abril de hace dos mil años. El cartón de la primera caja de preservativos que compré sólo cuando te conocí a ti. Y si no terminé sepultada por los recuerdos que fui conservando fue porque un día entendí que el paso del tiempo podía convertirlos en hirientes armas. Así que, para no sufrir, decidí no almacenar más. Abrir la puerta. Y ponerlo todo, o casi todo, a la venta. Como las familias americanas en las pelis cuando hacen limpieza general. Al fin y al cabo, me dije entonces, todos esos recuerdos terminan arrinconándose en el fondo de algún cajón. Terminan llamándose trastos. Y sólo sirven para cubrirse de polvo. O para hacerte llorar de melancolía el día en que llegan de nuevo a ti cuando ya casi ni creías acordarte de ellos.

Al fin y al cabo, me digo ahora con mi pasado esperando tras la puerta a que lo eche al contenedor, no preciso ver ni tocar para recordar. Lo que fui estará siempre sedimentado bajo lo que soy. Y para eso no hay bolsa, por muy XL que sea, que sirva. Qué gran putada.

5 comentaris:

senilDion ha dit...

No sóc jo el més indicat per a dir-ho, però per què has canviat de llengua? La teua nova vida és en castellà?

wella ha dit...

No sé, moreno.

La meua nova vida és experimental i sense cap certesa. O siga, más de lo mismo.

confin ha dit...

yo tb sufro de diogenes cerebral.de memoria histérica. somos los herederos de esos cazadores reproductores.

P-lat ha dit...

Per això no porte mai càmera de fotos als viatges... Ja tenim prou amb allò que recorda el cervell com per, damunt, conservar-ho per secula seculorum.

PD: la meua nova vida és en llatí, per lo de la lengua muerta, más que nada.

wella ha dit...

Dicen que mal común, mal de tontos, confín. Encima.

Pe: estás viu!!!!!! Tu no dus càmera de fotos però sí que ixes en unes quantes. Així que, encara que no vullgues, quedaràs per a l'eternitat. Què vols que els diga als meus néts quan les vegen?

I a vore quan escrivim algo en eixa plaça...